ప్రస్థానం

ప్రస్థానం 
ప్రతి మనిషీ జీవితం లో దానిదొ ప్రత్యేక స్థానం
పుట్టుక , చావుల మధ్య అడుగుల రాతతొ
రాసుకున్న పుస్తకం
తెరిచి చూసిన ప్రతి సారి తీరని అశలు, తెలియని అందాలు,
తట్టుకొలేని బాధలు , తెరమరుగైన కొన్ని బంధాలు
నాలుగు దశల జీవితం , నలుగురితో సావాసం
చివరికి మోసే అ నలుగురి కోసం ....
వేసే ప్రతి అడుగు నిర్వచిస్తుంది ని స్థానం
మహ ప్రస్థానమా ? మలిన ప్రస్థానమా ?

పయనం .......

నిట్టూర్పుల గాలులు
తాకుతున్నాయి నా మదిని
నడి వేసవి తాపం తో
నిలకడ తప్పిన అడుగుల సడిలొ
వెడుతున్నాను నీటిబుగ్గల కాసారానికి
జీవిత సేద్యపు మొలకల కోసం
మనిషినై మరల మనుగడ కోసమై
తపిస్తున్నాను......తప్పస్సు చేస్తున్నాను.....

నేను

విశాల విశ్వం లో
చిన్న అణువును నేను
కోపాగ్ని హోమం లో
క్షణాన కనుమరుగైయె హవిస్సును నేను
అశాంతి ఆకాశం లో
స్వేఛ్ఛగా తిరుగాడే శాంతి కపోతాన్ని నేను
అవినీతి ఎడారిలో
నీతి ఊటబావిని నేను
మతాల మారణ హోమం లో
మౄత్యుమతాన కలిసే మనిషిని నేను
మానవత్వపు పూల తోట లో
సుమ పరిమళాలల్లిన చిన్ని పుష్పాన్ని నేను
అన్ని
భావాల రసాలను నేను
అన్న భావం తో
పలికించే ఆ మురళిధర "వే(అ )ణువు" ను నేను

విధి-వీధి బాలలు

పుట్టినది ఎక్కడో ఎరుగరు...
పుట్టించిన ఆ దేమునికి తప్ప...

సురీడు తోనే నిద్ర లేస్తారు...
సూర్యాస్తమయం వారికి లేదు.....

వీధి వీధి నా వాళ్ళే ఉంటారు...
విధి ఎలాంటిదో చెప్పకనే చెప్తారు....

బ్రతుకు భారం తీరుస్తుందంటూ ..
భుజాన భారం వేసుకుంటారు..

విలాసం వారికి తెలియదు...
విధి విలాసం తప్ప...

భుజాన నున్న సంచి నిండకుండా
కడుపు సంచి కొంచెమైనా నింపుకుందామంటే...
అయ్యెమంటాడో నన్న భయం...
ఆకలి తోనే జీవితాన్ని గడపమంటుంది ప్రతి ఉదయం

ప్రపంచం తో వారికి పని లేదు..
పనికి రాని వస్తువుల ప్రపంచంతో (చెత్తకుప్ప) తప్ప...

అనుక్షణం బ్రతుకు పోరాటం తప్ప...
అక్షరాలు వారి దరి చేరవు....లక్షలిచ్చి కొంటున్న చదువులతో

అందమైన బాల్యం వారికొ శాపం....
ఆ ప్రపంచం ప్రసాదించినది పైగా ..... "వీధి బాలల"నే నామం

అగ్రరాజ్యం

అరవై ఏళ్ళ ఘన స్వాతంత్ర్యం మనది
అర్ధాకలి తో మండుతోంది,ఇప్పటికి అవ్వ ఉదరనిధి
ధౄడరాజ్యాంగం మనది
అధౄడ పరిపాలనకు సన్నిధి,
భిన్న మతాల ఏకత్వం మనది
ఏకమతాధిపత్యానికి , " మారణహోమం " జరపనిదే ఆగదు మది
కవులు కళాకారులకు పుట్టినిల్లు
పరదేశ కవులకు కొట్టి పంపడం మనకే చెల్లు,
మహనుభావుల జ్ణ్జాన సంపద మన సొత్తు
జ్ణ్జానార్జనలో పరదేశియులకు మనమే తొత్తు,
అన్ని వున్న అడుక్కొనటమే మన నైజం
అణగారిన బ్రతుకులకు ఇదే నిదర్శనం
విలువలకు కొదవ లేదు
పాటించే ఓపిక తీరిక మనకు లేవు,
100 కోట్ల మందిని గల సామ్రాజ్యం
ఎప్పటికి అవుతుందో అగ్రరాజ్యం ,
ఎంత కాలం , ఈ అ"సహనం "
ఎక్కడికి పోతున్నం మనమందరం???